may 9, 1945 - Горыч па бацьку

Description:

Пасля вызвалення Беларусі і доўгія гады пасля вайны сям’я чакала гаспадара, што партызаніў у брыгадзе Мельнікава. Не верылася, што ён загінуў. Доўгія гады ў сэрцы Акуліны Андрэеўны і сына жыло спадзяванне. У аўтабіяграфічных нататках Р. Барадулін пісаў: «А мама чакала да канца дзён свайго Івана, бацьку майго. <…> Пыталася ва ўсіх, ці бачылі, ці чулі, ці помняць партызана Івана Барадуліна. Адны казалі, што нібыта паранены сам сябе ўзарваў, другія — што загінуў у вёсцы Белае... Ні ліста ад жывога, ні пахавальнага ліста. А непахаванага чакаюць, пакуль жывуць».

Хлапчуку-падлетку, а потым і юнаку часта прыгадваўся перадваенны час, калі сям’я была поўнай і шчаслівай, і хлопчык насіў бацьку на працу абеды, прыгатаваныя руплівай матуляй. У памяці сына бацька застаўся мужным і добрым, працавітым і жартаўлівым рамантычна-казачным волатам, які любіў сваю зямлю і працу на ёй.

Вобраз бацькі, сум па ім, памяць пра яго кранаюча ўвасоблены ў многіх вершах паэта. У адным з іх чытаем:

І сёння мне пахне зямля
Цвікамі, смалой, сукамі.
І дужымі —
Ў мазалях —
Бацькавымі рукамі.

Таксама ў другім вершы, з назвай «Бацьку», мы бачым такія радкі:

Не выйшаў ты і ў гэты раз
Мяне спаткаць, паднесці рэчы...

Такім чынам Рыгор Барадулін гаворыць, што вайна - страшная падзея, якая лішыла дзяцей не только дзяцінства, але і бацькоў.

Added to timeline:

Date: